– Nie chciałby Pan ruszyć ze mną w podróż dookoła świata? – słyszę głos za moimi plecami.
Patrzę w lusterko i przyglądam się starszej pani, siedzącej na tylnym siedzeniu. Jedziemy już dobre pół godziny i zdążyłem w tym czasie poznać część historii mojej pasażerki. Od bycia milionerką, wyjazdu do Ameryki aż do zapaści na zdrowiu, która zabierze cały jej majątek i sprawi, że kobieta ląduje na ulicy w przysłowiowej „jednej sukience”. Życie jednak uśmiechnie się do niej, raz jeszcze.
– Yyyy – zaczynam szukać sensownej odpowiedzi, na zaskakującą propozycję. – Niestety, ja nie mam odpowiednich funduszy na taką wycieczkę – tłumaczę, widząc, że bardziej szukam w sobie wymówki, niż odpowiedzi.
– Ale to ja będę partycypować w kosztach – podpowiada starsza Pani.
– Wie Pan, po co mi te wszystkie pieniądze, teraz kiedy mam 74 lata i chcę jeszcze zobaczyć świat. Poza tym ja się nie boję obcego człowieka, bo i tak jestem sama.
Bożeee – myślę ile w tej kobiecie jest odwagi.
Przez chwilę zatapiam się w swoich myślach. A kim ja będę w tym wieku? Czy będę zdrowy? Czy będę szczęśliwy? O czym będę marzył?
Dojeżdżamy na miejsce. Próbuję podjechać jak najbliżej wejścia do budynku, ale niestety okazuje się to niemożliwe. Pozostałą część drogi, pokonujemy pieszo.
Prowadzę więc starszą panią pod rękę, trzymając w drugiej ręce jej wózek inwalidzki.
W końcu dochodzimy do drzwi budynku. Starsza pani komunikuje, ze dalej sobie poradzi. Uśmiechamy się do siebie. Przez moment widzę jeszcze jej pogodną twarz, a potem kobieta siada na wózku i znika w drzwiach teatru.
Po kilku dniach wracam myślami do tego spotkania. Nie ma we mnie żalu, że nie przyjąłem propozycji, bo wiem, że to nie moja podróż a może jeszcze nie dojrzałem, do tego, aby ją rozpocząć.
Jeżeli spodobał Ci się ten wpis lub do czegoś zainspirował, możesz podziękować, stawiając mi kawę.
Dziękuję! :)
